Je klaagt niet snel over je lijf. Dat is ook wie je bent. Doorpakken, niet zeuren. Naar buiten toe ben je de vrouw die alles aankan, maar vanbinnen leun je steeds meer op wilskracht. Stroperig is het goede woord, alles gaat moeizamer.
Wat je voelt en niet kunt plaatsen:
- Een diepe vermoeidheid die van binnen lijkt te zitten en slaap lost het niet op.
- Zwaarte in je schouders, rug, benen. Soms lijkt het wel of je lood in je schoenen hebt.
- Je hoofd is vol en traag, terwijl je juist scherp wilt zijn. Let’s kick some ass today is jouw natuurlijke levensvuur, maar het voelt vaak alsof je dat niet kunt.
- Je staat meer aan dan uit en ’s avonds gaat de knop niet om. Je ligt wakker terwijl je moe bent, of na het plassen ’s nachts sta je meteen weer aan.
- Je voelt je sneller geïrriteerd dan je wilt, je schrikt soms van je eigen reactie.
- Je hebt vaak last van je buik. Opgeblazen, een rommelig gevoel. Het loopt daar op meerdere vlakken niet lekker.
Je gelooft dat het beter kan. Je weet alleen niet hoe.