Je klaagt niet snel over je lijf. Dat is ook wie je bent. Doorpakken, niet zeuren, er wel een draai aan geven als het even moeizaam gaat. Naar buiten toe ben je de vrouw die alles aankan. Maar dat 'alles aankunnen' leunt de laatste tijd steeds meer op wilskracht, en dat voel je.
Je loopt steeds iets verder vast, en je kop-in-het-zand strategie voelt steeds minder verstandig. Je bent vaak echt moe, je hoofd wordt steeds minder scherp, en kleine ongemakken stapelen zich op. Stroperig is het goede woord. Alles gaat de laatste tijd moeizamer. Dit houdt je bezig, maar je kunt je vinger er niet echt achter krijgen waar het nou precies aan ligt.
Wat je voelt en niet kunt plaatsen
- Je bent moe op een manier die je niet kunt uitleggen. Een diepe vermoeidheid die van binnen lijkt te zitten en slaap lost het niet op.
- Je lijf voelt zwaar. Je schouders, je rug, je benen. Als je beweegt kom je moeizaam op gang. Soms lijkt het wel alsof je lood in je schoenen hebt.
- Je hoofd voelt vaak vol en traag, terwijl je juist scherp wilt zijn. Die scherpte was altijd van jou. Let’s kick some ass today is jouw levenshouding, maar steeds vaker voelt het alsof je dat niet echt kunt.
- Je staat meer aan dan uit en ’s avonds gaat de knop niet zomaar om. Je ligt wakker terwijl je moe bent, of na het plassen ’s nachts staat je hoofd meteen weer aan. Bye bye, goede nachtrust. Ook voel je je sneller geprikkeld dan je wilt, je schrikt soms van je eigen reactie.
- Je hebt vaak last van je buik. Opgeblazen, een rommelig gevoel. Alsof je buik vol zit en het daar op meerdere vlakken niet lekker loopt.
Je gelooft dat het beter kan. Je weet alleen niet hoe.

